TV-gids

In deze film uit 2012 van Enrique Sánchez Lansch volgen we de twaalf cellisten van de Berliner Philharmonikker. Sinds 1972 hebben de cellisten van het orkest een prominente plek ingenomen in de wereld van klassieke muziek. Of ze nu klassieke muziek, jazz, tango of avant garde spelen, luisteraars over de hele wereld zijn gefascineerd geraakt door de grote variëteit en het unieke geluid dat het dozijn weet te produceren. Hun unieke combinatie van lichtheid, diepgang en humor is aantrekkelijk voor een groot publiek van alle leeftijden!

Antonio Mormone (1930-2017), een invloedrijke talentscout binnen de klassieke muziek, leeft voort als de naamgever van de Premio Internazionale Antonio Mormone (PIAM), die wordt uitgereikt aan de winnaar van het gelijknamige Italiaanse muziekconcours. De eerste editie van dit concours, dat plaatsvond op verschillende locaties in Milaan in de periode 2019-2021, was gewijd aan de piano. Eén van de deelnemende pianisten, Josef Edoardo Mossali (Italië, 2001), speelt Franz Liszt’s Après une Lecture de Dante: Fantasia quasi Sonata; Maurice Ravel’s Toccata uit Le tombeau de Couperin; en Etude nr. 3 ‘La Campanella’ uit Franz Liszt’s Six Grandes études de Paganini. Deze uitvoering werd in februari 2020 opgenomen in Teatro EDI Barrio’s in Milaan.

Iván Fischer dirigeert het Boedapest Festival Orkest in deze concertopname uit 2015 vanuit de Béla Bartók Nationale Concertzaal in Boedapest, Hongarije. Het concert begint met Sergej Prokofjevs Ouverture op Hebreeuwse thema's, Op. 34. Daarna schittert Thomas Zehetmair als soloviolist in Prokofjevs Vioolconcert nr. 2, Op. 63. Het tweede deel van het concert draait om Igor Stravinsky: muziek geschreven voor het ballet 'Jeu de cartes' (1937), en de Vuurvogelsuite nr. 2 (1919). Jeu de cartes behoort tot Stravinsky's neoklassieke werken en bestaat uit drie delen ('giften'). De Vuurvogelsuite nr. 2 is gebaseerd op de muziek uit het gelijknamige ballet, geschreven voor Sergej Diaghilevs Ballets Russes, dat in 1910 in Parijs de première beleefde.

‘Het paradijs op aarde’: Luthers woorden weerspiegelen de bewondering van vele generaties muziekfanaten voor Josquin. Meer dan 500 jaar later heeft het oeuvre van Josquin nog niets aan technisch meesterschap, poëzie en zeggingskracht ingeboet. Weser-Renaissance neemt graag het ambassadeurschap op met dit volbloed Josquin-programma rond de Missa Ave maris stella en een selectie Maria-motetten.

Misha Fomin voerde in november 2020 romantische pianowerken uit in Concertgebouw Amsterdam. Zijn recital ging van start met Ludwig van Beethovens Pianosonate nr. 10, op. 14/2, en sonate nr. 15, op. 28 'Pastorale'. Het concert ging verder met een uitvoering van Frédéric Chopins Nocturne op. 9/1, Etude op. 25/7, en Johannes Brahms' technisch veeleisende 'Variaties op een Thema van Paganini', op. 35 (Boek II). Als toegift keerde Fomin terug voor Chopin/Liszt's Chant Polonais nr. 5 'Meine Freunden'.

Rodolfo Barráez dirigeert het Orkest en Koor van de Academia de Musica del Palacia de Mineria in deze uitvoering van Carl Orffs cantate Carmina Burana. Solisten zijn Anabel de la Mora (sopraan), Andrés Carrillo (tenor) en Daniel Cerón (bariton). Carmina Burana, geschreven in 1935 en 1936, is gebaseerd op 24 teksten uit een middeleeuws manuscript met diezelfde naam. Het werk heet voluit "Liederen uit Beuern: profane liederen gezongen door solisten en koor, begeleid door instrumenten en magische beelden." De eerste uitvoering vond plaats in de Opera van Frankfurt op 8 juni 1937.

Ongewone orkestrale kleuren en effecten. Het gebruik van minder gangbare instrumenten en de frisse klanklandschappen die Mahler creëert, leiden tot een rijke en unieke luisterervaring.

Paul Goodwin dirigeert het Conjunto Barroco van de Reina Sofía School of Music uit de Spaanse hoofdstad Madrid in een concert vol barokmuziek van Georg Muffat, J. S. Bach en Jean-Philippe Rameau. Op het programma staan Muffats Sonate nr. 5 in G-groot, 'Armonico tributo'; Bachs Orkestsuite nr. 4 in D-groot, BWV 1069; en Rameaus Suite uit de opera ‘Les Boréades’. Dit concert werd op 8 februari 2024 opgenomen in het Auditorio Sony van de Reina Sofía School of Music in Madrid, Spanje.

Het toonaangevende Franse strijkkwartet Quatuor Ébène wijdde een opmerkelijk en ambitieus project aan de 250ste geboortedag van Ludwig van Beethoven (1770-1827): het viertal nam álle werken voor strijkkwartet van de grote componist op. Vijf jaar lang dompelden violisten Pierre Colombet en Gabriel Le Magadure, altvioliste Marie Chilemme, en cellist Raphaël Merlin zich onder in die 650 pagina’s bladmuziek, waar Beethoven drie decennia lang zijn creativiteit in uitte. Hun inspanningen culmineerden in de herfst van 2020 in de integrale uitvoering van deze werken tijdens zes indrukwekkende concerten in de Philharmonie de Paris. Quatuor Ébène verkende elk facet van Beethovens strijkkwartetrepertoire: van de jeugdige Opus 18 strijkkwartetten tot de kwartetten Rasumovsky, Harp, en Serioso (Opus 59, 74, en 95) uit zijn middenperiode, en ten slotte de diepgang van zijn late kwartetten (Opus 127 tot 135). In deze uitzending speelt Quatuor Ébène Beethovens Strijkkwartet nr. 5 in A majeur, Op. 18, nr. 5; Strijkkwartet nr. 4 in c-mineur, Op. 18, nr. 4; en Strijkkwartet nr. 12 in Es-majeur, Op. 127. Dit concert werd opgenomen in de Philharmonie de Paris op 17 december 2020.

Claudio Abbado dirigeert de Berliner Philharmoniker, het Zweeds Radiokoor en het Eric Ericson Kamerkoor tijdens het jaarlijkse Europakonzert. In 2000 vond het concert plaats in de Berliner Philharmonie, de thuisbasis van het orkest. Karita Mattila (sopraan), Violeta Urmana (alt), Thomas Moser (tenor) en Eike Wilm Schulte (bas) zijn de solisten in Beethovens Symfonie Nr. 9. Sinds 1991 wordt het Europakonzert traditioneel gehouden op 1 mei om de oprichting van het orkest in 1882 te vieren.

Het muzikale collectief Les Dissonances werd in 2004 opgericht door violist David Grimal. Het ensemble werkt zonder dirigent en is samengesteld uit musici uit de best aangeschreven Europese orkesten, internationale solisten, en jong talent. In dit programma speelt Les Dissonances Franz Schubert’s Symfonie nr. 8 in b-klein, D. 759, die bekend staat als de ‘Unvollendete’. Schubert begon aan dit werk in 1822, maar hij rondde alleen de eerste twee delen af. Het eerste daarvan – het Allegro moderato – heeft een duistere, geheimzinnige stemming, dat contrasteert met het mooie tweede deel in E-groot, Andante con moto. Van het derde deel, een Scherzo, schreef Schubert slechts enkele maten op. Waarom het werk nooit is afgerond, is niet met zekerheid te zeggen. Bovendien is het één van Schubert’s geliefdste composities. Deze uitvoering werd in 2013 opgenomen in de Cité de la musique in Paris, in Frankrijk.

Het Valerius Ensemble, bestaande uit Eeva Koskinen (viool), René Geesing (cello) en Ingo Lulofs (piano) speelt Sergej Rachmaninovs Trio élégiaque Nr. 1 en de Finale uit Antonin Dvořáks Pianotrio Nr. 3, Op. 65. Rachmaninov componeerde dit trio in 1892 op slechts 19-jarige leeftijd. Het werk is niet voorzien van een opusnummer en bestaat in tegenstelling tot menig trio slechts uit één deel. Dit concert is opgenomen in het Muziekcentrum te Enschede op 18 maart 2018.

De Duitse dirigent Christian Zacharias leidt het Orchestre national de Lille in een aan Robert Schumann gewijd concertprogramma. Het concert begint met Ouverture ‘Genoveva’, Op. 81. Hoewel Schumanns enige opera Genoveva zelden wordt uitgevoerd, wordt de ouverture regelmatig uitgevoerd als opzichzelfstaand werk. Daarna volgt het Vioolconcert in d-klein, WoO 23, met de Nederlandse violist Isabelle van Keulen als solist. Dit in 1853 geschreven werk is Schumann enige vioolconcert. Het concert sluit af met een uitvoering van Schumanns Symfonie nr. 1 in Bes-groot, Op. 38, die ook bekend staat als de ‘Frühlingssinfonie’ (Lentesymfonie). Dit optimistische werk uit 1841 wordt het meest uitgevoerd van Schumanns vier symfonieën. Dit concert werd op 16 juni 2017 opgenomen in het Auditorium du Nouveau Siècle in de Franse stad Lille.